Bezglutenowe placki z cukinii: chrupiące, lekkie i idealne na kolację

Dlaczego właśnie bezglutenowe placki z cukinii na kolację?

Cukinia – lekka baza na wieczorny posiłek

Cukinia jest jednym z najbardziej wdzięcznych warzyw na kolację. Ma niewiele kalorii, dużo wody, delikatny smak i pasuje praktycznie do wszystkiego. W 100 g cukinii jest naprawdę mało energii, za to sporo błonnika, który pomaga spokojnie doczekać do śniadania, ale nie obciąża żołądka. Dlatego bezglutenowe placki z cukinii świetnie sprawdzają się wieczorem – nie ma efektu „kamienia w brzuchu”, jak po ciężkiej kolacji na bazie mięsa czy białej pszenicy.

Neutralny smak cukinii to ogromna zaleta. Sama z siebie jest dość łagodna, więc łatwo zbudować na niej zarówno wytrawne, ziołowe placki, jak i lżejsze, bardziej „śniadaniowe” wersje z jogurtem i delikatnymi przyprawami. W połączeniu z odpowiednią mąką bezglutenową daje chrupiące placki bez mąki pszennej, które można polać sosem, podać z sałatką lub zapakować do lunchboxa na drugi dzień.

Cukinia ma jeszcze jedną przewagę – latem jest tania i dostępna praktycznie wszędzie. Zimą spokojnie można sięgnąć po egzemplarze z marketu czy mrożoną startą cukinię (np. z własnych zbiorów). W obu przypadkach kluczem jest jedno: dobre odciśnięcie wody i rozsądna ilość mąki.

Bezglutenowa wersja – lżej dla brzucha i głowy

Placki bez pszenicy to nie tylko wybór osób z celiakią czy nietolerancją glutenu. Dla wielu osób, które wieczorem nie chcą sięgać po ciężkie produkty z białej mąki, bezglutenowe placki z cukinii to kompromis między „czymś konkretnym” a lekkostrawnością. Zastąpienie mąki pszennej mieszanką ryżowej, owsianej bezglutenowej czy z ciecierzycy często sprawia, że placki są mniej „zamulające”.

Plus jest też czysto praktyczny: w spiżarni często stoi paczka mąki z ciecierzycy czy ryżowej, z którą nie bardzo wiadomo co zrobić. Placki z cukinii z piekarnika lub patelni rozwiązują ten problem. Odpowiednia mąka bezglutenowa zagęszcza masę, dodaje białka i wpływa na strukturę. Przy okazji można przetestować różne kombinacje i znaleźć swoją ulubioną.

Dla osób bardzo wrażliwych na gluten ważny jest jeszcze jeden element: dodatki. Bezglutenowa panierka do placków, bezpieczny proszek do pieczenia (jeśli w ogóle jest używany), certyfikowana owsiana mąka – to wszystko daje spokój, że kolacja naprawdę jest 100% gluten-free.

Wegetariańskie a wegańskie placki z cukinii – na czym polega różnica?

Wegetariańskie placki z cukinii zazwyczaj zawierają jajka i często nabiał – jogurt naturalny, ser feta, żółty ser czy parmezan. Jajko pełni rolę „kleju”, który spaja startą cukinię i mąkę. Nabiał dodaje białka, tłuszczu i smaku, a także wpływa na strukturę – placki są bardziej elastyczne i czasem delikatnie ciągnące.

Wegańskie placki z cukinii nie mogą zawierać jajek ani nabiału. Masa musi związać się dzięki innym składnikom: mielonemu siemieniu lnianemu, babce jajowatej (psyllium), mące z ciecierzycy czy aquafabie (zalewie po ciecierzycy z puszki). W smaku brak sera rekompensują drożdże nieaktywne, zioła, czosnek czy przyprawy wędzone. W dobrze zrobionej wersji wegańskiej nie brakuje nic – poza, powiedzmy, krową w tle.

Przy wyborze wersji najważniejsze są dwie rzeczy: preferencje żywieniowe i czas. Placki z jajkiem są nieco prostsze technicznie – masa rzadziej się rozpada. Wegańskie placki bez mąki pszennej wymagają odrobiny więcej wyczucia w konsystencji, ale są równie proste, gdy wypracuje się swoją ulubioną kombinację zastępników.

Dlaczego to świetna propozycja na kolację?

Kolacja bez mięsa z cukinii, dobrze doprawiona i uzupełniona o źródło białka, jest sycąca, ale nie ciężka. Placki można podać z:

• sosem jogurtowym (tradycyjnym lub wegańskim),
• pastą z ciecierzycy, fasoli lub soczewicy,
• prostą sałatką z pomidorów i ogórka,
• grillowanym tofu lub tempehem.

Tak skomponowany posiłek ma przyzwoitą ilość białka, sporo błonnika, witaminy z warzyw i dobrą dawkę tłuszczów roślinnych. Po takiej kolacji można spokojnie wyjść na wieczorny spacer, a nie tylko patrzeć tęsknie w stronę kanapy.

Szybka kolacja „po pracy” – przykład z życia

Klasyczny scenariusz: wracasz do domu, w lodówce trochę smutna cukinia, pół cebuli, otwarta paczka mąki ryżowej i kompletnie zero sił na długie gotowanie. W takich momentach bezglutenowe placki z cukinii ratują wieczór. Starcie cukinii zajmuje 3–4 minuty, odciśnięcie wody kolejne kilka. Do tego jajko (albo szybkie „jajko” z siemienia), mąka, sól, pieprz, czosnek i już po kilkunastu minutach pierwsza porcja ląduje na talerzu.

Do tego prosty sos na bazie jogurtu kokosowego z czosnkiem i koperkiem oraz kromka chleba bezglutenowego. Kolacja gotowa, zmywania niewiele, a lodówka „odetkana” z zalegających warzyw. I to jest właśnie siła prostych placków z cukinii – da się je zrobić nawet w trybie „zmęczony człowiek po całym dniu”.

Podstawowe składniki – z czego zbudować idealne placki?

Cukinia – odmiana, wielkość i dojrzałość

Do placków najlepiej nadają się młode lub średniej wielkości cukinie – ich miąższ jest jędrny, mniej wodnisty, a pestki niewielkie. Ogromne, przerośnięte okazy z grubymi nasionami są dobre do zup lub leczo, ale do placków mogą wprowadzać za dużo wilgoci i włóknistej struktury.

Najwygodniejsze są cukinie o średnicy mniej więcej dłoni i długości ok. 20–25 cm. Skórki zwykle nie trzeba obierać – jest cienka, miękka i po starciu nie przeszkadza. Jedynie przy bardzo twardej, starszej skórce można ją częściowo obrać, żeby masa była bardziej delikatna.

Cukinia żółta, pasiasta, zielona – wszystkie się nadają. Różnice w smaku są subtelne. Jeśli placki mają być atrakcyjne wizualnie dla dzieci, połączenie zielonej i żółtej cukinii daje ładny, kolorowy efekt po usmażeniu.

Mąki bezglutenowe – serce struktury

W bezglutenowych plackach mąka ma trzy zadania: wchłonąć nadmiar wilgoci, związać składniki i nadać charakteru w smaku. Wybór jest spory, a każda mąka działa trochę inaczej.

Rodzaj mąki	Smak	Struktura placków	Najlepsze zastosowanie
Mąka ryżowa	Neutralny, delikatny	Chrupiące brzegi, miękki środek	Uniwersalna baza, wersje dla dzieci
Mąka z ciecierzycy	Lekko orzechowy, wyrazisty	Bardziej zwarte, sycące placki	Wegańskie placki, bez jajek
Mąka owsiana (bezglutenowa)	Delikatnie zbożowy, łagodny	Miękkie, wilgotniejsze placki	Lżejsze kolacje, łagodny smak
Mąka gryczana	Intensywny, „kaszany”	Wyraziste, ciemniejsze placki	Dla fanów mocniejszych smaków

Mąka ryżowa sprawdza się jako bezpieczna baza: nie narzuca smaku i ładnie chrupie po usmażeniu. Mąka z ciecierzycy to faworyt w wegańskich plackach z cukinii, bo świetnie wiąże masę, dodaje białka i po podgrzaniu działa trochę jak omlet. Owsiana bezglutenowa daje przyjemną miękkość – to dobra opcja, gdy placki mają być łagodne, np. jako placki z cukinii dla dzieci.

Mąka gryczana ma wyrazisty smak, który nie każdemu pasuje, ale w małej ilości, zmieszana z ryżową lub owsianą, dodaje „charakteru”. Można też łączyć różne mąki: np. 2 części ryżowej, 1 część z ciecierzycy. Dzięki temu placki są chrupiące i jednocześnie stabilne.

Dodatkowe warzywa – cebula, marchew, ziemniak i spółka

Sama cukinia to już dobry start, ale kilka prostych dodatków może zrobić ogromną różnicę.

• Cebula – starta lub drobno posiekana, podkręca smak i dodaje lekkości. W wersji dla dzieci można ją podsmażyć wcześniej, żeby była słodsza i łagodniejsza.
• Szczypiorek / natka pietruszki – świeżość, kolor, wrażenie „zielonego” dania. Dodane pod koniec mieszania, żeby nie puściły za dużo soku.
• Marchew – starta na drobnych oczkach, dodaje słodyczy i koloru. Dobrze łączy się z lekką pikantnością, np. od pieprzu czy papryki.
• Ziemniak – w niewielkiej ilości, starty na drobnych oczkach, pomaga w wiązaniu masy i zbliża smak do klasycznych placków ziemniaczanych.

Nie trzeba wrzucać wszystkiego naraz. Często wystarczy cukinia + odrobina cebuli + świeże zioła. Z kolei gdy są w lodówce resztki warzyw, można je „utopić” w plackach i nikt się nie zorientuje, że to akcja ratunkowa przeciwko marnowaniu jedzenia.

Tłuszcz do smażenia – co wybrać na patelnię lub do piekarnika?

Z tłuszczem jest jak z przyprawami – nie warto przesadzać, ale bez niego placki z cukinii z patelni nie będą chrupiące. Dobrze sprawdzają się:

• Olej rzepakowy rafinowany – neutralny smak, dobra stabilność termiczna, idealny do klasycznego smażenia.
• Oliwa z oliwek rafinowana lub „do smażenia” – lekko wyczuwalny smak, lepsza do delikatnego podsmażania niż do intensywnego, długiego smażenia.
• Olej kokosowy rafinowany – dobry do smażenia, ale nadaje lekko kokosowy posmak (mniej wyczuwalny w wersji rafinowanej).

Przy plackach z cukinii z piekarnika wystarczy cienko wysmarować blachę olejem lub wyłożyć ją papierem do pieczenia i delikatnie posmarować wierzch placków pędzelkiem z olejem. Uzyskuje się wtedy efekt chrupkości bez „pływania” w tłuszczu.

Przyprawy – jak doprawić, żeby nie zabić smaku cukinii

Bezglutenowe placki z cukinii lubią prostotę. Podstawowy zestaw:

• sól i świeżo mielony pieprz,
• czosnek (świeży lub granulowany),
• ulubione zioła: koperek, natka pietruszki, oregano, bazylia, tymianek.

Cukinia ma delikatny smak, więc łatwo ją „przykryć” nadmiarem przypraw. Zdecydowanie lepszy efekt daje jedna-dwie wyraziste nuty, np. czosnek + koperek albo czosnek + tymianek, niż sypnięcie połową zawartości szafki z przyprawami.

W wegańskich wersjach ciekawie sprawdzają się: wędzona papryka, kumin, kurkuma czy drożdże nieaktywne – dodają „serowo-orzechowego” posmaku i głębi, dzięki czemu wegańskie placki z cukinii nie ustępują w smaku wegetariańskim.

Wersja wegetariańska: klasyczne bezglutenowe placki z jajkiem

Rola jajka w bezglutenowych plackach

Jajko w plackach z cukinii działa jak wielofunkcyjny klej: łączy starte warzywa z mąką, zatrzymuje część wilgoci i pomaga w tworzeniu chrupiącej skórki. Białko z jajka ścina się pod wpływem temperatury, „zamykając” strukturę placka, a żółtko dodaje tłuszczu i smaku.

Dzięki jajkom masa jest bardziej elastyczna i wyrozumiała dla drobnych błędów w proporcjach. Jeśli masa jest odrobinę za rzadka, często wystarczy dosypać odrobinę mąki – jajko utrzyma całość w ryzach. To sprawia, że wegetariańskie bezglutenowe placki z cukinii są świetnym wyborem dla osób, które dopiero zaczynają eksperymenty z kuchnią bez glutenu.

Przykładowe proporcje bazowe

Proporcje można lekko modyfikować, ale sprawdzony, bazowy zestaw na 2 osoby (okolice 8–10 placków) wygląda mniej więcej tak:

• 2 średnie cukinie (ok. 500–600 g przed odciśnięciem),
• 1 duże jajko (lub 2 małe),
• 3–5 łyżek mąki bezglutenowej (np. ryżowej lub mieszanki ryżowej z ciecierzycą),
• 1 mała cebula lub 2–3 łodyżki szczypiorku,
• 1 ząbek czosnku (lub 1/2 łyżeczki czosnku granulowanego),
• 1–2 łyżki posiekanej natki pietruszki lub koperku,
• sól, pieprz, ewentualnie szczypta ulubionych ziół suszonych,
• olej do smażenia lub odrobina tłuszczu do posmarowania blachy.

Mąkę dosypuje się stopniowo: po odciśnięciu cukinii i dodaniu jajka oraz przypraw masa powinna być gęsta, ale wciąż lekko lejąca, coś pomiędzy ciastem naleśnikowym a farszem do klopsików. Jeśli po odczekaniu 2–3 minut na dnie miski zbiera się płyn, wystarczy dosypać łyżkę mąki i ponownie wymieszać.

Jak smażyć, żeby były chrupiące, a nie nasiąknięte tłuszczem

Placki najlepiej formować bezpośrednio na patelni, nakładając łyżką niewielkie porcje masy na dobrze rozgrzany tłuszcz. Jeśli olej tylko „ledwo pyrka”, placki wciągną go jak gąbka; jeśli jest odpowiednio gorący, szybko złapią skórkę i pozostaną lekkie w środku. Kształt nie musi być idealny – ważniejsze, żeby warstwa była w miarę równa i niezbyt gruba.

Przy średniej mocy palnika smażenie z każdej strony zajmuje ok. 3–4 minuty. Gdy brzegi zaczynają się wyraźnie rumienić, a wierzch przestaje wyglądać na surowy, to moment na obrócenie. Usmażone placki dobrze jest odkładać na talerz wyłożony ręcznikiem papierowym lub kratkę – odparują i zachowają chrupkość.

Jeśli ma być naprawdę lekko, można zrobić wersję pieczoną: łyżką wykłada się niewielkie porcje na blaszkę, lekko spłaszcza, smaruje wierzch odrobiną oleju i piecze w 200°C przez około 20–25 minut, w połowie czasu delikatnie przewracając. Efekt jest mniej „fast-foodowy”, za to świetny na późną kolację.

Wersja wegańska: chrupiące placki bez jajka i nabiału

W plackach bez jajka główną rolę „kleju” przejmują mąki, skrobia i odciśnięta, dość gęsta masa z cukinii. Dla poczucia bezpieczeństwa można dorzucić jeszcze jeden element wiążący, np. mielone siemię lniane lub mąkę z ciecierzycy – wtedy placki nie rozpadną się przy pierwszym obrocie na patelni.

Na porcję podobną jak w wersji z jajkiem sprawdzi się układ:

• 2 średnie cukinie po solidnym odciśnięciu,
• 4–5 łyżek mąki z ciecierzycy (lub 3 łyżki ciecierzycowej + 2 łyżki ryżowej),
• 1 łyżka mielonego siemienia lnianego + 3 łyżki wody (odstawić na kilka minut, aż zgęstnieje),
• cebula, czosnek, świeże zioła według uznania,
• szczypta kurkumy, wędzonej papryki lub drożdży nieaktywnych dla głębszego smaku,
• sól, pieprz, olej do smażenia lub pieczenia.

Siemię z wodą tworzy coś w rodzaju żelu, który świetnie trzyma warzywa w ryzach. Mąka z ciecierzycy po usmażeniu lekko „ścina się” i działa podobnie do jajka. Masa powinna być gęsta i sprężysta – jeśli łyżka w niej stoi, ale mieszanie nie jest udręką, jesteś na dobrej drodze.

Przy plackach wegańskich szczególnie pomaga krótkie „leżakowanie” masy. Po wymieszaniu wszystkich składników dobrze jest odstawić ją na 5–10 minut, żeby siemię lniane napęczniało, a mąka z ciecierzycy zaczęła wiązać wodę. Jeśli po tym czasie masa zrobi się zbyt gęsta i zbita, można dodać łyżkę lub dwie wody; jeżeli przeciwnie – zacznie się rozlewać, dosyp odrobinkę mąki. Ta chwila cierpliwości często decyduje, czy placki wyjdą zwarte i chrupiące, czy będą się rozjeżdżać po patelni.

Technika smażenia jest podobna jak przy wersji z jajkiem, ale wegańskie placki lubią nieco mniejszy ogień. Zbyt wysoka temperatura sprawi, że z wierzchu szybko ściemnieją, a w środku zostaną mączne. Lepiej więc rozgrzać tłuszcz porządnie, a potem lekko zmniejszyć płomień i smażyć nieco dłużej. Przy obracaniu pomaga szersza łopatka i chwila cierpliwości – zanim podejmiesz próbę przewrócenia, poczekaj aż brzegi będą złote i wyraźnie ścięte.

Jeśli celem jest bardzo lekka kolacja, wegańskie placki świetnie wychodzą także z piekarnika lub z patelni grillowej. Na blasze formuje się cienkie placuszki, smaruje minimalną ilością oleju i piecze, aż brzegi będą rumiane. Na grillowej patelni warto zrobić mniejsze, bardziej zwarte placuszki i nie ruszać ich zbyt szybko – gdy się „złapią”, same puszczą dno i nie przywrą na amen. W obu opcjach efekt jest bardziej „snackowy” niż ciężki, smażony.

Na talerzu wegańskie placki bardzo lubią towarzystwo prostych dodatków: gęstego sosu na bazie roślinnego jogurtu z czosnkiem i koperkiem, hummusu albo szybkiej salsy pomidorowej z cebulką. Dzięki temu nawet późna kolacja z placków z cukinii nie kończy się uczuciem ciężkości, tylko przyjemnym syto–lekko.

Przygotowanie cukinii: od starcia do odciśnięcia nadmiaru wody

Najwięcej zależy od pierwszego kroku. Cukinię można zetrzeć na dużych lub małych oczkach tarki – większe nitki dają bardziej wyczuwalną strukturę warzywa, mniejsze ułatwiają wiązanie masy. Jeśli w kuchni mieszka niecierpliwość, sprawdzi się też malakser z tarczą do warzyw; jedyne o co trzeba zadbać, to żeby nie zmielić cukinii na pulpę.

Po starciu sól robi za małego pomocnika. Wystarczy lekko posolić cukinię, przemieszać i odstawić na 5–10 minut w durszlaku lub misce. W tym czasie warzywo puści sporo soku. Potem przychodzi moment, który decyduje o sukcesie: porządne odciśnięcie. Najwygodniej robi się to przez czystą ściereczkę, gazę lub po prostu dłońmi – im mniej wody zostanie w cukinii, tym mniej mąki będzie trzeba dodać.

Jeśli sok z cukinii wydaje się szkoda wylewać, można zostawić go w szklance i użyć później do zupy, sosu albo koktajlu warzywnego. Na placki niech jednak trafi tylko solidnie odciśnięta masa – dzięki temu nie rozjadą się na patelni i nie zamienią w gumowe podpłomyki od nadmiaru mąki.

Ostatni detal to moment dodania pozostałych składników. Cukinia powinna być już dobrze odciśnięta, zanim pojawią się jajka (w wersji wegetariańskiej), siemię lniane czy mąka. Jeśli przyprawisz warzywo zbyt wcześnie i zaczniesz mieszać wszystko z nieodciśniętą cukinią, nawet najlepsze proporcje nie uratują masy przed rozwodnieniem – a stąd już prosta droga do placków, które uparcie odmawiają współpracy na patelni.

Konsystencja masy: jak sprawdzić, że placki się nie rozpadną

Dobra masa na placki z cukinii zachowuje się trochę jak plastelina: daje się łatwo formować, ale nie spływa z łyżki jak zupa. Jeśli po nabrania porcji łyżką masa powoli z niej „schodzi” jednym, grubym strumieniem lub wręcz trzeba jej pomóc drugą łyżką, to zwykle świetny znak. Gdy rozlewa się na boki jak ciasto naleśnikowe, do gry wchodzi dodatkowa łyżka mąki albo odrobina skrobi ziemniaczanej.

Dobrym testem jest też „mini placek próbny”. Na rozgrzaną patelnię połóż niewielką porcję masy – dosłownie łyżeczkę – i zobacz, co się z nią dzieje. Jeśli od razu trzyma kształt i po chwili da się ją spokojnie przewrócić, cała partia powinna wyjść bez dramatu. Gdy próbka rozpływa się w cienki, trudny do obrócenia placuszek, masa wymaga podkręcenia: albo dosypiasz mąki, albo jeszcze odciskasz cukinię (szczególnie gdy na dnie miski widać wyraźną kałużę soku).

W wersji z jajkiem zbyt rzadka masa objawia się jeszcze jednym sygnałem: placek smaży się długo, a środek pozostaje wilgotny i jakby „jajeczny”, mimo rumianej skórki. Warto wtedy do reszty masy dodać trochę mąki i delikatnie wymieszać, bez nadmiernego ubijania, żeby nie wtłaczać powietrza. W plackach wegańskich z kolei problemem bywa nadmierna zbitość – jeśli masa pęka przy formowaniu i przypomina suchą kruszonkę, odrobina wody lub mleka roślinnego przywróci jej elastyczność.

Na koniec zostaje obserwacja placków już na patelni. Kiedy masa ma dobrą strukturę, placuszki nie wypuszczają wokół siebie podejrzanych bąbelków wody, nie „płyną” w stronę środka patelni i nie trzeba ich ratować ciągłym podpychaniem łopatką. Leżą spokojnie, po chwili nerwowo zaczynasz zaglądać pod spód, a po odwróceniu widzisz równy, złoty kolor. Jeśli tak to wygląda, to znaczy, że wieczór z plackami z cukinii będzie udany, a kolacja skończy się na chrupaniu, a nie na żalu do patelni.

Gdy dojdziesz do momentu, w którym „na oko” rozpoznajesz dobrą konsystencję, placki z cukinii staną się jednym z tych dań, które robi się bez przepisu, z tego, co akurat jest w lodówce. Raz bardziej ziołowe, raz ostrzejsze, innym razem z dodatkiem sera czy strączków – za każdym razem lekkie, sycące i takie, które spokojnie można zjeść nawet późnym wieczorem, bez obaw o ciężką noc.

Dodatki i sosy, które robią całą robotę

Same placki są świetne, ale to dodatki decydują, czy kolacja będzie „okej”, czy wchodzimy na poziom małej uczty. Przy bezglutenowych plackach z cukinii najlepiej sprawdzają się sosy i sałatki, które są świeże, kwaskowe albo lekko ostre – równoważą delikatną słodycz warzyw.

Jeśli ma być szybko i bez kombinowania, sprawdzają się trzy proste kierunki:

• Jogurtowo–czosnkowy dip – gęsty jogurt naturalny (klasyczny lub roślinny), starty ząbek czosnku, koperek lub pietruszka, sól, pieprz, odrobina soku z cytryny. Mieszanie zajmuje mniej czasu niż rozgrzanie patelni.
• Salsa pomidorowa – drobno posiekane pomidory, cebulka, zioła, ocet winny lub sok z cytryny, szczypta chili. Działa jak mała pobudka dla kubków smakowych.
• Hummus lub pasta z białej fasoli – kremowa baza, która dorzuca białko i sprawia, że z kilku placków robi się pełnoprawny posiłek, a nie „coś do pochrupania”.

Do tego garść chrupiących surowych warzyw: ogórek, rzodkiewka, miks sałat, czasem resztka pieczonego buraka czy papryki z obiadu. Na późną kolację zjada się wtedy mniejszą porcję samych placków, ale sytość zostaje na długo.

Jak ułożyć z placków lekką, zbilansowaną kolację

Bezglutenowe placki z cukinii potrafią być zarówno przekąską, jak i porządnym posiłkiem. Klucz tkwi w tym, co wyląduje obok nich na talerzu i ile sztuk ostatecznie trafi z patelni do żołądka.

Dobrze działa prosta zasada „3 elementów”:

• Placki – źródło węglowodanów i (w zależności od wersji) białka.
• Porcja białka – np. jajko sadzone, feta, jogurt grecki, tofu, hummus, ciecierzyca z patelni z czosnkiem i ziołami.
• Duża ilość warzyw – surowa sałatka, kiszonki, grillowane warzywa, prosta surówka z kapusty.

Przykładowy talerz na spokojną, lekką kolację: 3–4 małe placki, miseczka jogurtowo–czosnkowego sosu, duża garść sałaty z ogórkiem i koperkiem oraz łyżka hummusu. Nic spektakularnego, a człowiek nie budzi się w nocy z wyrzutami sumienia i ciężarem w brzuchu.

Pomysły na wariacje: kiedy cukinia to dopiero początek

Kiedy podstawową wersję masz już w małym palcu, łatwo zacząć się bawić dodatkami. Placki z cukinii bardzo lubią towarzystwo innych warzyw i dodatków, które nie psują ich lekkości, a dodają charakteru.

Warzywne „podkręcenia” smaku

Do startej cukinii można dorzucić niewielką ilość innych warzyw – szczególnie tych, które szybko miękną i nie dominują smaku:

• Marchew – starta na drobnych oczkach dodaje delikatnej słodyczy i ładnego koloru. Dobrze współgra z kuminem i kolendrą.
• Ziemniak – jeden średni, starty na małych oczkach, lekko odciśnięty. Placki robią się bardziej „domowe” i sycące, wciąż bez ciężkości tradycyjnych placków ziemniaczanych.
• Seler naciowy – drobno posiekany łodygami, w małej ilości. Daje lekkości i przyjemnej chrupkości.
• Szpinak lub jarmuż – posiekane liście, wcześniej szybko zblanszowane lub przesmażone, odciśnięte z wody. Masa robi się bardziej zielona i „fit” z wyglądu, ale nadal konkretna w smaku.

Dodatki białkowe i serowe

Jeśli celem jest kolacja, po której nie trzeba sięgać po kanapkę godzinę później, można przemycić nieco więcej białka w samej masie:

• Ser feta lub typu bałkańskiego – pokruszony, dodany pod koniec mieszania. Nadaje słoności, więc lepiej uważać z solą.
• Starty parmezan lub twardy ser bez laktozy – świetny w wersji z jajkiem, tworzy złotą, lekko ciągnącą się skórkę.
• Twaróg lub ricotta – dodane w niewielkiej ilości sprawiają, że środek jest bardziej puszysty. Sprawdza się przy plackach pieczonych.
• Gotowana soczewica lub ciecierzyca – rozgniecione częściowo widelcem i wmieszane do masy. Wegańska opcja na bardziej „obiadowe” placki.

Przyprawy z różnych stron świata

Jedna baza, różne kierunki smakowe – czasem wystarczy zmienić zioła, by z klasycznych placków zrobić coś zupełnie innego:

• Śródziemnomorsko – oregano, bazylia, tymianek, czosnek, suszone pomidory, trochę fety.
• W stronę Bliskiego Wschodu – kumin, kolendra, sumak, natka pietruszki, do tego sos na bazie tahini i cytryny.
• Na ostro – chili, wędzona papryka, kolendra, szczypior, a do tego ostry sos jogurtowy z harissą lub sambalem.

Przy takich zabawach dobrze jest zmieniać tylko jedną rzecz naraz. Kilka nowych dodatków na raz łatwo zamieni lekkie placki w „wszystko, co było w szafce”.

Bezglutenowe placki z cukinii w wersji „meal prep”

Placki z cukinii kojarzą się z daniem „prosto z patelni”, ale bez problemu da się je dostosować do szybszego trybu życia. Kilka trików sprawia, że wieczorna kolacja robi się w zasadzie bezwysiłkowa.

Co można przygotować wcześniej

Najwygodniej nie smażyć wszystkiego z wyprzedzeniem, tylko ogarnąć etapy, które brudzą najwięcej sprzętów:

• Starcie i odciśnięcie cukinii – tak przygotowaną cukinię można schować do lodówki w szczelnym pojemniku na kilka godzin (nawet do dnia). Przed użyciem wystarczy sprawdzić, czy nie puściła jeszcze trochę wody i ewentualnie lekko ją docisnąć.
• Posiekane dodatki – cebula, czosnek, zioła przechowują się w osobnym pojemniku lub małym słoiku. W dniu smażenia tylko mieszasz wszystko w misce.
• Suche mieszanki mąk i przypraw – szczególnie przy wersji wegańskiej. W jednym słoiczku trzymasz już odmierzoną mąkę, skrobię, przyprawy i mielone siemię. Wieczorem dochodzi tylko mokry składnik.

Masę z jajkiem lepiej przygotowywać na świeżo, tuż przed smażeniem. W wersji wegańskiej można ją wymieszać odrobinę wcześniej, ale i tak najlepiej smażyć w ciągu kilkudziesięciu minut, żeby cukinia znów nie puściła za dużo soku.

Jak przechowywać i odgrzewać placki

Jeśli placki zostaną (rzadka sytuacja, ale czasem się zdarza), można spokojnie wykorzystać je następnego dnia:

• Przechowuj w lodówce, w szczelnym pojemniku, najlepiej oddzielając warstwy arkuszem papieru do pieczenia albo ręcznikiem papierowym.
• Do odgrzewania najlepsza jest sucha patelnia na małym–średnim ogniu lub piekarnik (ok. 180°C, kilka minut). Skórka znów robi się chrupiąca.
• Mikrofala działa, ale odbiera większość chrupkości. Sprawdza się głównie wtedy, gdy i tak planujesz zjeść placki z sosem i sałatką, bardziej jak miękki placek–podstawę.

Odgrzane placki można pokroić w paski i podać jak „frytki” do miseczki z hummusem czy jogurtem. Działa to świetnie przy późnym, leniwym kolacyjno–serialowym czasie.

Bezglutenowa panierka i smażenie z mniejszą ilością tłuszczu

Bezglutenowe placki z cukinii same z siebie lubią się rumienić, ale jeśli marzy się naprawdę chrupiąca powierzchnia, można pomóc im lekką „panierką” – również bezglutenową.

Triki na złotą, chrupiącą skórkę

Sprawdza się kilka prostych patentów:

• Obtoczenie w mące ryżowej – uformowane placki delikatnie oprósz cienką warstwą mąki ryżowej tuż przed położeniem na patelnię. Skórka robi się delikatnie szklista i chrupiąca.
• Dodatkowa łyżeczka skrobi w samej masie – skrobia ziemniaczana lub kukurydziana ładnie reaguje z ciepłem, szczególnie przy wersji pieczonej.
• Smarowanie, zamiast zalewania olejem – przy wersji pieczonej i pateleniowej można użyć pędzelka: cienka warstwa oleju na powierzchni placka daje dużo lepszą teksturę niż głęboki tłuszcz.

Kontrola tłuszczu przy smażeniu

Jeśli kolacja ma być lekka, a nie „barowa”, przy smażeniu pomaga kilka nawyków:

• Wlej na patelnię niewielką ilość oleju i dobrze go rozprowadź, zamiast dolewać co chwilę po łyżce.
• Po usmażeniu każdą partię odkładaj na ręcznik papierowy lub kratkę, by pozbyć się nadmiaru tłuszczu.
• Przy kolejnych partiach zmniejszaj ogień, jeśli zauważysz, że olej zaczyna intensywnie dymić – wtedy placki szybciej chłoną tłuszcz, a wolniej się dopiekają w środku.

W praktyce dobrze rozgrzana patelnia, cienka warstwa tłuszczu i odpowiednia gęstość masy sprawiają, że placki wychodzą bardziej „złote i lekkie” niż „brązowe i ciężkie”.

Bezglutenowe placki z cukinii dla dzieci i w wersji „łagodnej”

Jeśli placki mają trafić na wspólny rodzinny stół, można zrobić jedną bazę masy, a przyprawami żonglować na końcu. Najpierw przygotuj większą porcję bez ostrości, a tuż przed smażeniem części dla dorosłych dorzuć więcej pieprzu, chili czy czosnku.

Dla młodszych lub wrażliwszych żołądków dobrze sprawdzają się:

• delikatne zioła: koperek, szczypiorek, pietruszka, bazylia,
• odrobina startego łagodnego sera,
• mała ilość cebuli, najlepiej lekko podsmażonej wcześniej na patelni, by straciła ostrość.

Takie placki można podać z naturalnym jogurtem, musem warzywno–owocowym (np. marchew–jabłko) albo po prostu jako „paluszki” do maczania w lekkim sosie. Cukinia w takiej formie przechodzi nawet tam, gdzie normalnie „zielone” jest traktowane z dużą rezerwą.

Sezonowość i sprytne wykorzystanie nadmiaru cukinii

Latem łatwo popaść w cukiniową przesadę – ogródek znajomych lub rodziny potrafi nagle wyprodukować ilości, które przerastają przeciętną patelnię. Placki są jednym z najprostszych sposobów, by ten nadmiar okiełznać.

Najlepiej sprawdzają się młode, średniej wielkości cukinie – mają cienką skórkę i mało pestek, więc można je ścierać w całości. Przy większych okazach dobrze jest:

• usunąć miękki, mocno nasienny środek łyżką,
• zetrzeć na grubszych oczkach,
• odcisnąć jeszcze dokładniej – stare cukinie bywają bardziej wodniste.

Z nadmiaru można też przygotować porcje „starta i odciśnięta cukinia” do zamrażarki. Wystarczy podzielić na mniejsze paczki, dobrze odcisnąć, zapakować w woreczki i zamrozić. Po rozmrożeniu trzeba ją jeszcze raz delikatnie docisnąć z nadmiaru wody i można od razu mieszać z mąką i przyprawami. Placki nie będą aż tak idealnie chrupiące jak z całkiem świeżej cukinii, ale na szybką, zimową kolację sprawdzają się zaskakująco dobrze.

Bezglutenowa kolacja „z jednej patelni” – z czym podać placki z cukinii

Same placki potrafią zniknąć w tempie ekspresowym, ale przy kolacji najlepiej sprawdza się prosty „zestaw talerzowy”: coś chrupiącego, coś kremowego i coś świeżego. Nie trzeba robić trzech dań – wystarczą dwa–trzy dodatki, które podnoszą całość na poziom pełnoprawnego posiłku.

Lekkie sosy i dipy

Placki lubią towarzystwo miseczki, do której można je maczać. Kilka szybkich i bezglutenowych opcji:

• Jogurt ziołowy – gęsty jogurt naturalny (lub kokosowy w wersji bez nabiału), posiekany koperek lub pietruszka, szczypta soli, pieprzu i odrobina czosnku. Mieszasz w minutę.
• Sos z tahini i cytryny – pasta sezamowa, sok z cytryny, ciepła woda, czosnek, sól. Po rozrzedzeniu wychodzi kremowy, lekko orzechowy sos, który robi z placków niemal bliskowschodni street food.
• Szybki hummus z puszki – ciecierzyca, oliwa, czosnek, cytryna, sól. Zmiksowany na gładko tworzy bardziej „konkretną” podstawę – kilka placków, porcja hummusu i już jest bardzo sycąco.
• Salsa pomidorowa – pomidory (świeże lub z puszki), cebula, czosnek, ocet lub sok z cytryny, zioła. Dobra opcja, gdy placki są bardziej serowe i treściwe – salsa dodaje im lekkości.

Sałatki i dodatki warzywne

Jeśli kolacja ma być lekka, najlepiej dorzucić porcję surowych warzyw. Nie trzeba ich nadmiernie komplikować:

• Sałatka ogórek–koper–jogurt – coś na kształt uproszczonego mizerio–tzatzików. Świetnie chłodzi i równoważy chrupiące, ciepłe placki.
• Pomidory z oliwą i bazylią – klasyk, który nie potrzebuje przepisu. W sezonie praktycznie sam robi klimat kolacji.
• Surówka marchew–jabłko – szczególnie dla dzieci. Lekko słodka, przy okazji dobrze „przemyca” porcję błonnika.
• Miska liści – rukola, roszponka, szpinak baby, tylko oliwa, cytryna i sól. Talerz placków + taka zielenina = kolacja, po której człowiek nie ma wrażenia, że zjadł pół smażalni.

Jak zamienić placki w pełnowartościowy posiłek

Prosty układ, który sprawdza się na co dzień: placki (węglowodany + część białka), dip na bazie jogurtu lub roślin strączkowych (białko + tłuszcze) i sałatka (warzywa + błonnik). W praktyce:

• porcja placków z dodatkiem fety lub ciecierzycy w masie,
• miseczka hummusu albo sos jogurtowy,
• sałatka pomidorowa z oliwą.

Całość składa się w kolację, po której nie pojawia się nagła chęć na „coś jeszcze” po godzinie. No, chyba że na dokładkę placków.

Bezglutenowe placki z cukinii a inne ograniczenia dietetyczne

Bezglutenowość to jedno, ale przy wspólnym stole często pojawia się jeszcze kilka innych „ale”: ktoś unika laktozy, ktoś liczy kalorie, a ktoś inny odrzuca jajka. Da się to ogarnąć bez trzech osobnych patelni.

Wersja bez laktozy

Tu jest stosunkowo najłatwiej – cukinia sama w sobie jest bezlaktozowa, a większość bezglutenowych mąk również. Wystarczy dobrze wybrać dodatki:

• użyć napojów roślinnych lub wody zamiast mleka (jeśli w przepisie w ogóle pojawia się płyn),
• sięgać po sery dojrzewające naturalnie niskolaktozowe (parmezan, niektóre długo dojrzewające żółte sery) albo po produkty oznaczone jako „bez laktozy”,
• do sosów użyć jogurtu kokosowego, migdałowego lub po prostu pasty z ciecierzycy.

W samej masie ser można zastąpić dodatkiem drożdży nieaktywnych (lekko serowy posmak) lub odrobiną pasty miso, która podbija smak umami.

Wersja o obniżonej kaloryczności

Placki same z siebie nie muszą być ciężkie – największy wpływ na kaloryczność mają tłuszcz i dodatki serowe. Kilka prostych modyfikacji:

• pieczenie zamiast klasycznego smażenia – duża blacha, papier, cienka warstwa oleju pędzelkiem. Placki wychodzą lżejsze, a nadal chrupiące na brzegach.
• mniej sera, więcej białka roślinnego – część fety zastąp ciecierzycą lub soczewicą; placki będą sycące, ale mniej tłuste.
• więcej zieleniny w masie – posiekany szpinak, natka pietruszki czy jarmuż (drobno posiekany) zwiększają objętość, a nie dodają wiele kalorii.

Do tego lekki sos jogurtowy oraz sałatka zamiast pieczywa i robi się kolacja, która nasyca, ale nie obciąża.

Kreatywne wariacje: od mini–placuszków po „plackową pizzę”

Na jednej bazie bez problemu da się zbudować kilka zupełnie różnych dań. Idealne rozwiązanie, gdy w lodówce jest tylko cukinia i odrobina fantazji.

Mini–placki jako przekąska do dzielenia

Zmniejszenie rozmiaru sprawia, że to samo danie zmienia charakter. Wersja imprezowo–kolacyjna:

• formuj małe placki wielkości dużej łyżki,
• smaż lub piecz krócej, żeby zostały miękkie w środku, a chrupiące na brzegach,
• podaj na dużej desce z kilkoma dipami: jogurtowym, tahini, ostrym pomidorowym.

Takie mini–placuszki świetnie działają, gdy każdy „poluje” na małe co nieco przy wieczornym oglądaniu serialu. Ciepłe z patelni znikają w tempie popcornu.

Placki jako baza pod „pizzę”

Większe, płaskie placki można potraktować jak bezglutenowy spód:

1. Usmaż lub upiecz większe, cienkie placki – najlepiej w wersji bez dużych grudek sera w środku, żeby powierzchnia była w miarę równa.
2. Posmaruj passatą pomidorową z oregano i czosnkiem.
3. Dodaj dodatki: oliwki, paprykę, cienkie plasterki cebuli, trochę sera (lub wegańskiej alternatywy).
4. Zapiekaj kilka minut w wysokiej temperaturze, aż ser się rozpuści i brzegi podrumienią.

Efekt? Coś pomiędzy pizzą a dużym, dopieszczonym plackiem warzywnym. Dobry sposób na „kulinarne negocjacje” z osobami, które twierdzą, że kolacja bez glutenu i mąki pszennej to nie kolacja.

Placki jako „tortille” lub wrap

Nieco grubsze, ale elastyczne placki można wykorzystać jak naleśniki:

• usmaż placki troszkę mniejsze i bardziej miękkie (nie przesuszaj ich),
• po ostygnięciu nałóż do środka farsz: sałatę, pomidora, ogórka, grillowanego kurczaka lub ciecierzycę w przyprawach,
• zwiń jak naleśnika lub burrito.

Taki wrap świetnie sprawdza się także na zimno – można go zapakować na wynos, o ile placki są na tyle zwarte, że trzymają farsz bez pękania.

Kolacja na dwie patelnie: wersja klasyczna i wegańska równolegle

Przy większej rodzinie albo znajomych z różnymi preferencjami często najpierw pojawia się pytanie: „to robimy wegańskie czy z jajkiem?”. Da się zrobić obie naraz, bez dublowania całej pracy.

Wspólna baza, dwa różne wykończenia

Najprościej przygotować jedną dużą miskę bazy, a później podzielić ją na dwie części:

1. Przygotuj wspólną bazę: starta i odciśnięta cukinia, posiekane zioła, przyprawy, odrobina oleju, ewentualnie delikatne dodatki warzywne.
2. Podziel masę na dwie miski.
3. Do jednej dodaj jajka i ewentualnie ser – to będzie wersja klasyczna.
4. Do drugiej dosyp mielone siemię lniane, mąkę z ciecierzycy lub inną roślinną „spinkę” – wersja wegańska.

Dzięki temu nie trzeba ścierać dwóch osobnych porcji cukinii ani siekać ziół dwa razy. Różnią się tylko dodatki białkowe i zlepiające.

Organizacja smażenia

Przy dwóch wersjach najlepiej rozłożyć pracę warstwowo:

• rozgrzej dwie patelnie – na jednej smaż wersję z jajkiem, na drugiej wegańską,
• placuszki możesz odkładać na kratkę nad blaszką – jeśli jedna partia czeka na drugą, wstaw wszystko na chwilę do ciepłego piekarnika (ok. 80–100°C),
• pilnuj, by łyżki/mieszadła się nie mieszały – szczególnie ważne przy osobie z alergią lub bardzo restrykcyjną dietą.

Na stole można je później oznaczyć: np. wegańskie na jednym półmisku, klasyczne na drugim, z różnymi dipami obok. Nikt nie dopytuje co chwila „które czyje?”.

Placki z cukinii jako „ratunek z lodówki”

Kolacja z niczego? To zwykle moment, w którym zaczyna się kreatywne przeszukiwanie półek. Dobrze przygotowana cukinia potrafi w takiej sytuacji zrobić wrażenie kulinarnego superbohatera.

Co warto mieć pod ręką

Pod bezglutenowe placki można spokojnie zbudować mały „zapas ratunkowy”:

• 1–2 paczki mąki bezglutenowej – ryżowa, z ciecierzycy lub mieszanka do wypieków,
• skrobia ziemniaczana lub kukurydziana – poprawia strukturę i złocenie,
• mielone siemię lniane – zamiast jajka, zawsze się przyda,
• zioła suszone – oregano, bazylia, tymianek,
• strączki w puszce – ciecierzyca, biała fasola, soczewica,
• kostka sera lub roślinny zamiennik – do szybkiego podbicia sytości.

Do tego świeża cukinia (albo wspomniana wcześniej wersja starta z zamrażarki) i już z tych kilku składników da się w kwadrans złożyć pełną, ciepłą kolację.

Scenariusz awaryjny: „goście za 30 minut”

Klasyczna sytuacja: telefon „będziemy za pół godziny, coś przynieść?”, a w domu tylko dwie cukinie, trochę mąki i jogurt. Plan działania:

1. Włącz piekarnik na wysoką temperaturę (ok. 210–220°C) – niech się nagrzewa razem z blachą.
2. Zetrzyj cukinię, odciśnij, dopraw, dodaj mąkę i jajko lub wegański zamiennik.
3. Uformuj małe placuszki i ułóż na nagrzanej blasze z papierem; posmaruj cienko olejem.
4. W trakcie pieczenia zrób szybki sos jogurtowo–czosnkowy i otwórz słoik oliwek lub ogórków kiszonych.

Goście wchodzą, a w piekarniku dochodzą właśnie złote, pachnące placki. Nikogo nie interesuje, że w lodówce przed chwilą panowały przeciągi.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Jak zrobić chrupiące bezglutenowe placki z cukinii, żeby nie były gumowe?

Klucz to kontrola wilgoci i dobór mąki. Cukinię trzeba zetrzeć na tarce, mocno posolić, odstawić na kilka minut i bardzo dokładnie odcisnąć w dłoniach lub przez ściereczkę. Im mniej wody w warzywie, tym placki bardziej chrupiące, a mniej „kluszowate”.

Do odciśniętej cukinii dodaj mąkę bezglutenową (np. ryżową lub mieszankę ryżowej z ciecierzycą), jajko lub jego roślinny zamiennik, przyprawy i smaż na dobrze rozgrzanym tłuszczu. Cienkie placki, kładzione na gorącą patelnię, mają największą szansę na złotą, chrupiącą skórkę.

Jaką mąkę bezglutenową najlepiej użyć do placków z cukinii?

Najbardziej uniwersalna jest mąka ryżowa – daje neutralny smak i chrupiące brzegi. Dobrze sprawdza się też mieszanka 2 części mąki ryżowej i 1 części mąki z ciecierzycy: placki są wtedy i chrupiące, i stabilne.

Jeśli wolisz łagodniejsze, bardziej miękkie placki, sięgnij po mąkę owsianą bezglutenową. Mąka z ciecierzycy świetnie wiąże masę w wersji wegańskiej, a odrobina mąki gryczanej dodaje charakteru – byle nie przesadzić, bo ma intensywny, „kaszowy” smak.

Jak zrobić wegańskie placki z cukinii bez jajek?

W wersji wegańskiej rolę jajka przejmują „sklejacze”. Najprostsze rozwiązanie to mielone siemię lniane: 1 łyżka mielonego siemienia + 3 łyżki wody, odstawione na kilka minut, zastępuje 1 jajko. Dobrze działa też mąka z ciecierzycy (tworzy coś w rodzaju cieniutkiego omletu) lub babka jajowata (psyllium).

Do odciśniętej cukinii dodaj wybrany zamiennik jajka, mąkę bezglutenową, przyprawy i dokładnie wszystko wymieszaj. Masa powinna być gęsta, ale nie sucha. Jeśli się rozpada, dodaj odrobinę mąki lub jeszcze łyżkę „żelka” z siemienia.

Czy placki z cukinii nadają się na lekką kolację, czy lepiej jeść je na obiad?

Placki z cukinii są idealne na kolację, bo cukinia jest lekkostrawna, ma mało kalorii i sporo wody. W połączeniu z bezglutenową mąką nie obciążają żołądka tak jak dania na bazie białej pszenicy czy mięsa, a jednocześnie sycą dzięki błonnikowi.

Żeby kolacja była pełniejsza, dodaj źródło białka: sos jogurtowy (klasyczny lub roślinny), hummus, pastę z soczewicy, grillowane tofu lub tempeh i prostą sałatkę z warzyw. Taki zestaw pozwala spokojnie pójść jeszcze na spacer, zamiast od razu „przykleić się” do kanapy.

Jakie dodatki najlepiej pasują do bezglutenowych placków z cukinii?

Do placków z cukinii świetnie pasują lekkie sosy i warzywne dodatki. Sprawdzą się zwłaszcza:

• sos jogurtowy z czosnkiem i koperkiem (na jogurcie naturalnym lub kokosowym),
• hummus lub pasta z fasoli czy soczewicy,
• sałatka z pomidorów, ogórka, cebuli i ziół,
• grillowane tofu, tempeh lub kulki z ciecierzycy.

Jeśli robisz placki „na wynos”, np. do lunchboxa, dobrze sprawdza się prosty dressing na bazie oliwy, cytryny i ziół oraz garść surowych warzyw. Placki można też jeść na zimno – jak warzywne kotleciki.

Jak uniknąć nadmiaru glutenu w plackach – na co uważać poza mąką?

Oprócz samej mąki zwróć uwagę na dodatki. Używaj certyfikowanej bezglutenowej mąki owsianej, sprawdzonego proszku do pieczenia (część zwykłych zawiera śladowe ilości glutenu) i przypraw bez domieszek mąki pszennej. Jeśli panierujesz cokolwiek do podania obok, sięgnij po bułkę tartą bezglutenową lub mąkę kukurydzianą.

Osoby bardzo wrażliwe na gluten powinny też uważać na „zanieczyszczenie krzyżowe”: ta sama deska do krojenia, ten sam olej po klasycznych kotletach w panierce czy łyżka używana do mieszania zwykłego ciasta mogą popsuć całą zabawę z napisem „gluten-free”.

Czy można zrobić bezglutenowe placki z cukinii w piekarniku zamiast smażyć?

Tak, da się je przygotować w wersji z piekarnika – to opcja lżejsza i mniej tłusta. Blachę wyłóż papierem do pieczenia, lekko posmaruj go olejem, nakładaj porcje masy łyżką i spłaszczaj. Piecz w około 190–200°C, aż się zrumienią, w połowie pieczenia możesz je delikatnie przewrócić.

Placki z piekarnika będą zwykle mniej „frytkowo” chrupiące niż z patelni, ale za to świetnie sprawdzają się jako kolacyjny posiłek „bez smażenia”. Jeśli masa jest dość gęsta i dobrze odciśnięta z wody, zachowają kształt i nie zamienią się w smętną plackową chmurkę.